صالح بن سعید می گوید :

خدمت امام هادی علیه السلام هنگامی که متوکل لعنت الله علیه ایشان را به سامرا دعوت کرده بود و در جای نامناسبی منزل داده بود رسیدم .

به آن حضرت علیه السلام عرض کردم : 

فدایت شوم این ها در همه امور قصد دارند نور فروزان شما را خاموش کنند و در حق شما کوتاهی کنند تا آنجا که شما را در این مکان بسیار زشت که جای فقیران و فرومایگان می باشد ساکن نموده اند .

امام هادی علیه السلام فرمود : تو در این پایه از معرفت ما هستی و خیال می کنی این امور از قدر و منزلت ما می کاهد .

سپس با دست اشاره نمود و فرمود : نگاه کن چه می بینی ؟

چون نگاه کردم باغ هایی زیبا منظر و پرطراوتی مشاهده کردم که در آن حوریه هایی خوش بو و پرندگان زیبا و آهو های خوش خط و خال و نهر های جاری وجود داشت .

سپس امام علیه السلام فرمودند : ما هر کجا باشیم ، چنین موقعیتی داریم و در حقیقت در این مکان که جای فقیران و فرومایگان است نخواهیم بود .